ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ «ΜΕΣΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ»

 Η σημερινή εικόνα με τα πέντε μέτωπα, από τη Μεσσηνία έως και την Β. Εύβοια: οι άνεμοι είναι συνεχείς, αλλά όχι πάνω από 5 Μποφόρ, και βλέπουμε την κίνηση του καπνού προς ανατολικά. Η πρώτη το μεσημέρι, η δεύτερη λίγο αργότερα.

Μέσα σε όλον αυτό τον χαμό, τουλάχιστον μέχρι αυτή την ώρα, για άλλη μία φορά παρακολουθούμε τους απεσταλμένους δημοσιογράφους να εργάζονται σε τόσο επικίνδυνα περιβάλλοντα χωρίς να διαθέτουν το παραμικρό από Μέσα Ατομικής Προστασίας. Ούτε ένας! Όλοι τους έκθετοι σε διάφορους κινδύνους!

Βλέπουμε να μην έχουν δηλαδή κράνος, ειδικού τύπου μπότες με μόνωση, ένα γιλέκο —αν όχι αντιπυρικό— τουλάχιστον φωσφορίζον, κάνοντας ρεπορτάζ κάτω από καλώδια μέσης τάσης 20.000 βολτ, ή και δίπλα σε πεσμένα, κάποιοι εκφέροντας απόφανση: «δεν υπάρχει ρεύμα, έχει κοπεί» (ειπώθηκε και αυτό!).

Είναι ευθύνη κάθε καναλιού να τους εκπαιδεύει και να τους παρέχει τα απαιτούμενα Μ.Α.Π. (Μέσα Ατομικής Προστασίας).

Είναι μεγάλη ανευθυνότητα να στέλνουν έτσι «χύμα» τους ανθρώπους τους…

ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ και διυλιστήρια ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ: 1945 – 1975 (αεροφωτογραφίες)

 

ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ (ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ «ΚΑΤΩ» ΜΑΣ; )

 Έχετε σκεφτεί ποτέ τι υπάρχει από κάτω μας, διαμετρικά αντίθετα στον πλανήτη; Μέσα από ένα νοητό πέρασμα; ποιος και πού να βρίσκεται; Το πιο πιθανό, για εμάς στην Ευρώπη, είναι να «βγει» κανείς σε θάλασσα και όχι σε στεριά…

Ο αντίποδας, για παράδειγμα, της πόλης μας, βρίσκεται σε διεθνή ύδατα μιας θαλάσσιας περιοχής που απέχει 2100 χιλιόμετρα ανατολικά τής Νέας Ζηλανδίας, 1780 χιλιόμετρα νοτιότερα από τον Τροπικό του Αιγόκερω, και 1950 χιλιόμετρα ανατολικότερα της Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας (International Date Line). Η κοντινότερη ξηρά είναι τα «Chatham Islands» που βρίσκονται σε απόσταση 1600 χλμ. Το σημείο έχει βάθος κάτι παραπάνω από 4650 μέτρα.

Πρόκειται για θάλασσα αφιλόξενη, με έντονες καιρικές συνθήκες: ξαφνικές αλλαγές του καιρού, συνήθως με μεγάλο κυματισμό και θύελλες.

(Μήπως να βάλουμε εκεί μία σημαδούρα με αυτόματη διόρθωση θέσης, και με το σήμα μας πάνω; Θα κρατηθεί; Είναι και οι καρχαρίες... )

Παμφυλία και Κιλικία: τεράστιες δασικές πυρκαγιές

 Άλλη μία τραγωδία: η χθεσινή εστία και οι σημερινές τεράστιες δασικές πυρκαγιές μεταξύ των ιστορικών περιοχών της Παμφυλίας και της Κιλικίας, στη νοτιοανατολική Μικρά Ασία (βόρεια και ακριβώς απέναντι από την Κύπρο) οι οποίες υπάγονται σήμερα στην τουρκική επικράτεια.

Οι τρεις εστίες βρίσκονται στο Αναμούρ της Ανατολίας, με τις άλλες δύο εγγύτερα στην επαρχία της Μερσίνης, και σε αποστάσεις από την Αττάλεια 152, 242 και 272 χιλιομέτρων αντίστοιχα. (Όσο, δηλαδή, σε ευθεία οι αποστάσεις Αθήνα – Μήλος, Αθήνα – Σαντορίνη και Αθήνα – Χανιά).

Οι φλόγες, πλάτους περίπου δύο χιλιομέτρων, φαίνονται στη μεγέθυνση της δορυφορικής φωτογραφίας, ενώ οι καπνοί, που καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την Μεγαλόνησο, φτάνουν έως και το Δέλτα του Νείλου!

Είπαμε, το «κλιματιστικό» του πλανήτη χρειάζεται επειγόντως μάστορα…

Επίσης, ένα σημαντικό στοιχείο: Οι δύο σημερινές μεγάλες εστίες βρίσκονται σε απόσταση 25 και 10 χιλιομέτρων από τις εγκαταστάσεις του —υπό κατασκευή— πυρηνικού σταθμού τού Ακούγιου. Αν το Ισραήλ βρισκόταν γεωγραφικά στη θέση της Κύπρου, ο σταθμός αυτός θα είχε την τύχη του “Osirak”, ίσως μέσα από μια αντίστοιχη «Operation Opera»

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗΣ, ΑΠΟ ΥΨΟΣ 705 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ

 Δύο εικόνες της Ανταρκτικής, από ύψος 705 χιλιομέτρων. Αρχή, και τέλος καλοκαιριού: Νοέμβριος 2020, και Μάρτιος 2021.

Είναι η περίοδος του Ήλιου του Μεσονυχτίου (Midnight Sun) όπου το φως του, και όχι ο ίδιος, είναι συνεχώς ορατό λόγω της διάθλασης, αφού, το αστέρι που μάς δίνει ζωή, βυθίζεται ελάχιστα στον ορίζοντα. Το αντίθετο συμβαίνει κατά την πολική νύχτα (polar night).

Εδώ, στην δεύτερη φωτογραφία, αυτή του Μαρτίου, βλέπουμε τη σκιά στις οροσειρές και το πόσο εκτεταμένη είναι, καθώς ο Ήλιος βρίσκεται χαμηλά στο ορίζοντα. Διακρίνονται λίγα σύννεφα και μία μεγάλη μάζα σαν από φρέσκο χιόνι (και όχι παλιού πάγου) που όμως δεν είναι, αφού σπανίως χιονίζει. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αυτό το «ανάγλυφο του πάγου» αλλάζει εντελώς, πολλές φορές μέσα στη μέρα. Εμείς μπορούμε —δορυφορικά πάντοτε— να το παρατηρήσουμε και να κάνουμε συγκρίσεις μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, εκεί, όπου σε κάθε νέα σάρωση, κάθε μέρα, ένα κυριολεκτικά σμιλεμένο τοπίο και μοναδικό σαν αποτύπωμα δακτύλου, εμφανίζεται για να μας εντυπωσιάσει.

Στην αρχή του καλοκαιριού, Νοέμβριο, βλέπουμε ανάμεσα στους ορεινούς όγκους την ποσότητα πάγου, που εμφανώς είναι περισσότερη σε σχέση με την εικόνα του Μαρτίου, όπου το καλοκαίρι βρίσκεται στη δύση του.

Στην τρίτη φωτο, ο παγετώνας είναι πολύ χαρακτηριστικός και φαίνεται η ροή του σε μήκος περίπου 200 χιλιομέτρων.

Στην τελευταία, γενική άποψη της παγωμένης ηπείρου, με το σημείο απ’ όπου και οι φωτογραφίες.

Καθαρή και ρυπαρή ατμόσφαιρα σε αντιδιαστολή

 Στην πρώτη δορυφορική φωτογραφία (26-1-2021) το ασύλληπτο γαλαζοπράσινο των νερών, βόρεια της Κούβας και γύρω από τις Μπαχάμες, το οποίο δεν σχετίζεται με την θαλάσσια χλωρίδα. (Φανταστείτε τις περιοχές αυτές σαν μία μεγάλη υπερυψωμένη πισίνα που περικλείεται από τον βαθύ ωκεανό). Η καθαρότητα του αέρα με την έντονη αντίθεση χρωμάτων, οι δίνες (vortices), τα χαοτικά σχέδια της φύσης, όλα μοιάζουν έργο τέχνης.

Στον αντίποδα, οι επόμενες δύο φωτογραφίες (31-1-2021 & 9-3-2021) από τον Κόλπο Μποχάι της Κίτρινης Θάλασσας, με Πεκίνο και Τιεντσίν στα δυτικά, αποτυπώνουν την έντονη ατμοσφαιρική ρύπανση. Διακρίνουμε τα αληθινά κατάλευκα σύννεφα να ξεχωρίζουν μέσα σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση της «εξέλιξης».

Χαμηλή ορατότητα στο έδαφος (ζέστη, ρύποι, αφρικανική σκόνη και υγρασία)

 Δορυφορική απεικόνιση, πριν από λίγο: το θερμικό κύμα (που χτυπάει και τη νότια Ιταλία) κυριολεκτικά σαν ριπή ανέμου καλύπτει μεμιάς Ιόνιο, Ήπειρο, Θεσσαλία, Στερεά και Πελοπόννησο. Και μοιάζει να παραμένει εκεί.

Είχα χρόνια να παρατηρήσω τόσο χαμηλή ορατότητα στο έδαφος (και όχι μόνον εξαιτίας της αφρικανικής σκόνης). Είναι ό,τι χειρότερο…

Μερικές φωτογραφίες που δείχνουν πως η ορατότητα έχει περιοριστεί στα 4-5 χλμ. Τριγύρω, οι μεγάλοι ορεινοί όγκοι έχουν εξαφανιστεί. Τα λίγα σύννεφα στο κεντρικό Αιγαίο μόλις και μετά βίας που διακρίνονται από το έδαφος. Πάντως, η κάμερα δεν τα πιάνει ούτε στο ελάχιστο.

Εξωτερική θερμοκρασία: 41 – 42 °C στις 4:15 μ.μ.

Την επόμενη μέρα:

Σύγκριση μίας καθαρής μέρας και μίας μουντής (δορυφορική απεικόνιση)

 Η σημερινή (25/6/2021) θολή και μουντή μέρα, με τη σκόνη να κυμαίνεται μεταξύ 120 – 180 mg/m2, με υψηλή υγρασία, σε σύγκριση με μία σχετικά καθαρή, με καλή ορατότητα, μέρα (28/11/2020).

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ

 Εξαιρετικά περιορισμένη ορατότητα στον ορίζοντα: συμβαίνει και σήμερα, αλλά όχι με την ίδια ένταση όπως την περασμένη Τρίτη. Αν κοιτούσε κανείς τα βουνά τριγύρω, οπουδήποτε βρισκόταν (εκτός από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου), θα παρατηρούσε ότι οι περισσότεροι ορεινοί όγκοι δεν φαίνονται, με τους πιο κοντινούς μόλις να διακρίνονται... συμβαίνει, αλλά όχι συχνά.

Τρία είναι τα φαινόμενα που μειώνουν σε τέτοιον βαθμό την ορατότητα, που δεν θα έλεγα πως συντονίστηκαν, αλλά απλώς συνέπεσαν: (α) υψηλή υγρασία από τις πρόσφατες καταιγίδες, (β) υψηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος, (γ) αφρικανική σκόνη που κάνει συχνά-πυκνά την εμφάνισή της πάνω από τις χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές της χώρας μας. Αυτές τις μέρες συμβαίνουν όλα μαζί, επιτείνοντας το αίσθημα δυσφορίας, κυρίως στις αστικές περιοχές. Ακόμη πιο πυκνό, το βλέπουμε στο βόρειο θαλάσσιο μέρος της Σικελίας.

[Δορυφορική εικόνα, Τρίτη 22/6, γύρω στο μεσημέρι]

ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΤΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΑΛΣΟΣ...

 Η ανατολή, σήμερα Κυριακή 13/6, από τη νέα κοίτη στο Αισθητικό Άλσος. Στο βάθος ο Κίσσαβος.

Καλημέρα!

«Γλαυκή ψευδαίσθηση» αντί τού «Γαλάζια Πατρίδα» - ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 Ο Οδυσσέας Ελύτης ύμνησε απαράμιλλα το Αιγαίο όσο κανείς. Οι «απέναντι» έχουν εμπνευστεί την «Γαλάζια Πατρίδα»· ο όρος νέος, μα αρκετά παλιός αυτός ο διακαής πόθος τους.

Ο Ελύτης πάντοτε θα είναι ο φάρος που μάς οδηγεί:

«Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια *

στον αιθέρα στέκει να *

[…]

της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά

και στη θάλασσα μόνη της!»

Θα εισαγάγω λοιπόν έναν όρο νέο, που εκτιμώ πως αρμόζει στην περίσταση. Είναι προτιμότερο να υιοθετήσουμε αυτόν, που είναι πιο κοντά στην αλήθεια, παρά κάθε λίγο και λιγάκι και “every nook and cranny” να επαναλαμβάνουμε το δικό τους μύθευμα. Άιντε, να κάνουμε χαΐρι…

*«Γλαυκή ψευδαίσθηση» αντί τού «Γαλάζια Πατρίδα» λοιπόν για όλα τα μυθεύματα και τις φαντασιώσεις τους.*

Η στάση τους βρίσκεται διαμετρικά αντίθετα με τα πολιτισμικά πανανθρώπινα ιδεώδη. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ γαλανόλευκη πατρίδα του Αιγαίου, χωρίς εισαγωγικά, βρίσκεται όχι μόνον στου γλαυκού το γειτόνεμα, αλλά απ’ άκρη σ’ άκρη:

«Ο μικρός ερωδιός της εκκλησίας

η εννιά το πρωί σαν περγαμόντο

ένα βότσαλο άπεφθο μέσα στο βάθος

τ' ουρανού του γλαυκού φυτείες και στέγες

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε

που σηκώνουν το πέλαγος σαν Θεοτόκο

που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια

που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται

Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας

οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια

οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι

και του μαύρου καπνού το κηρύκειο

Ο Μαΐστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής

ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος

η Τραμουντάνα, η Όστρια

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι

το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου

του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι

στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι

μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο

ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους

η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι»

[Από το Ἄξιον Ἐστί, 1959 - {σημ. τυπώθηκε Δεκέμβριο του 1959, εκδόθηκε Μάρτιο του 1960}]