Έτος 1945: Σκιάθος, Σκόπελος, και η νήσος Κυρά Παναγιά ΒΑ της Αλοννήσου

Στην πρώτη, το νησί του Παπαδιαμάντη χωρίς, φυσικά, το αεροδρόμιο.

Στις αμέσως επόμενες, η Χώρα της Σκοπέλου, όπου στη θέση του νέου λιμανιού βρισκόταν ένα μεγάλο λιβάδι όπου —κατά δήλωση φίλου μου, ντόπιου— «έβοσκαν τότε πρόβατα και κατσίκες». (Αυτό με επιφύλαξη, γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύει για ακριβώς απέναντι, δηλαδή στην ανατολική μεριά του όρμου, αν το δούμε αυστηρώς με όρους πλοήγησης).

Στις τελευταίες δύο, η νήσος Κυρά Παναγιά με τον «Πλανήτη» σε σχήμα καρδιάς (κοιτώντας το ανάποδα, με περιστροφή 180 μοιρών)· σημάδια του παρελθόντος είναι εμφανή στην βλάστηση αυτού του νησιού, ακόμη και στις μέρες μας…

Σαντορίνη (Θήρα) : έτος 1984 και Αντίρριο & Ρίο: έτη 1967 & 1995

 *Σαντορίνη (Θήρα), 1984: o Όρμος Φηρών, και το παλιό λιμανάκι κάτω από την καλντέρα που διακρίνεται καθαρά (πρώτη & δεύτερη φωτο).

*Αντίρριο και Ρίο, 1967: δύο φέρι μποτ σε αναμονή στο Ρίο και ένα που πιάνει λιμάνι απέναντι στο Αντίρριο (τρίτη φωτο). Η φωτογραφία τραβήχτηκε τρία μόλις χρόνια πριν από την βύθιση του οχηματαγωγού «ΡΟΔΟΣ», κοντά στο Αντίρριο, το οποίο ήταν το μοναδικό «σιδηροδρομικό ferry boat με δύο σειρές ράγες», καθώς μπορούσε να μεταφέρει μέχρι και δύο ατμομηχανές!

*Αντίρριο, 1995 & Ρίο 1995, σε ξεχωριστές φωτογραφίες (τέταρτη και πέμπτη αντίστοιχα). Τα φέρι μποτ τώρα είναι περισσότερα: στο Αντίρριο μετράμε έξι σε αναμονή και ένα που προσεγγίζει· απέναντι, στο Ρίο, βλέπουμε ένα που μόλις έχει αναχωρήσει και άλλα τέσσερα σε αναμονή.

Κάλυψη καπνού της Θεσσαλικής Λεκάνης από τις πυρκαγιές στην Β. Εύβοια - ΛΑΡΙΣΑ 8 & 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2021

 9/8/2021, ώρα 20:30

Η σκέψη όλων μας είναι συνεχώς εκεί, στους πληγέντες της Β. Εύβοιας. Σαν «spotter» που, αποδεδειγμένα πλέον, παρατηρώ εδώ και πολλά χρόνια ορισμένου τύπου καιρικά και κλιματικά φαινόμενα, αλλά και γενικότερα το κλίμα και τα “vortices” ειδικά για το βόρειο ημισφαίριο, αναλύοντας το ανάγλυφο και το χωρικό πεδίο με διάφορα εργαλεία απεικόνισης από το 2011, πιστεύω πως είναι η πρώτη φορά που ο όγκος και η ποσότητα καπνού που έχει εκλυθεί, έως αυτή την στιγμή, μπορεί μόνον να συγκριθεί με τις περσινές πυρκαγιές της νοτιοανατολικής ακτογραμμής της Αυστραλίας. Ο καπνός φτάνει πάνω από τη Β. Αφρική, και συγκεκριμένα, σε Λιβύη και Αίγυπτο.

Για να δώσουμε το μέγεθος από χωρικής άποψης (οι φωτογραφίες θα αποτελέσουν στο μέλλον ντοκουμέντο για μάς εδώ), αρκεί να δείξουμε πως είναι η πρώτη φορά που οι άνθρωποι στην κεντρική και ανατολική Θεσσαλία αντίκρυσαν τα πρωινά 8ης και 9ης Αυγούστου 2021 πυκνή «συννεφιά», χωρίς να υπάρχει το παραμικρό σύννεφο οπουδήποτε πάνω από τον ελληνικό χώρο, χερσαίο και θαλάσσιο. Στη δορυφορική απεικόνιση βλέπουμε ότι πρόκειται για νέφος καπνού που εισέρχεται συνεχώς και με μεγάλη ταχύτητα στη Θεσσαλική λεκάνη από νοτιοανατολικά, κάνοντας, παραδόξως, στροβιλισμό, αφού βρίσκει εμπόδια δυτικά στον ορεινό όγκο της Περαχώρας και του Δοβρουτσίου· κατευθύνεται ακόμη και σε στενωπούς, βαθιά ανατολικά, κυκλώνοντας μέχρι και την περιοχή της Αγιάς. Ιδίως σήμερα, Δευτέρα 9 του μήνα, το νέφος επικάθεται στον κάμπο, και η μυρωδιά καμένου είναι από σήμερα αισθητή.

Από απόσταση οκτώ χιλιομέτρων, και υψόμετρο 190 μ., στην ψηλότερη περιοχή της Τερψιθέας, δεν φαίνεται ούτε ίχνος από την πόλη της Λάρισας όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, ούτε ακόμη και το συγκρότημα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου που βρίσκεται ενδιάμεσα, ακριβώς στα 4 χιλιόμετρα από το σημείο λήψης.

Το τοπίο μοιάζει ομιχλώδες, με αισθητά περιορισμένη ορατότητα στα 400-500 μ.

Κοιτώντας βόρεια, από τη γέφυρα της οδού Καρδίτσης, η εικόνα είναι εύγλωττη: οι πορτοκαλί τέντες στο βάθος, στο κέντρο της φωτογραφίας, είναι από την πολυκατοικία στη συμβολή των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου και Παπαναστασίου (υπό αυτές τις συνθήκες, ορατή μόνον με τηλεφακό και μεγέθυνση).

Από τη θέση του Πανεπιστημιακού, δεν φαίνεται η πόλη, και μόλις που διακρίνεται το «Ael Fc Arena».

Τέλος, το «time-lapse» βίντεο, από κάμερα στ’ ανατολικά και εκτός πόλης, δείχνει τον Ήλιο στις 8/8 να χάνεται αμέσως μετά την ανατολή του μέσα στο νέφος, όπου μόλις που διακρίνονται, και για ελάχιστα δευτερόλεπτα, Μαυροβούνι και Πήλιο.

ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ «ΜΕΣΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ»

 Η σημερινή εικόνα με τα πέντε μέτωπα, από τη Μεσσηνία έως και την Β. Εύβοια: οι άνεμοι είναι συνεχείς, αλλά όχι πάνω από 5 Μποφόρ, και βλέπουμε την κίνηση του καπνού προς ανατολικά. Η πρώτη το μεσημέρι, η δεύτερη λίγο αργότερα.

Μέσα σε όλον αυτό τον χαμό, τουλάχιστον μέχρι αυτή την ώρα, για άλλη μία φορά παρακολουθούμε τους απεσταλμένους δημοσιογράφους να εργάζονται σε τόσο επικίνδυνα περιβάλλοντα χωρίς να διαθέτουν το παραμικρό από Μέσα Ατομικής Προστασίας. Ούτε ένας! Όλοι τους έκθετοι σε διάφορους κινδύνους!

Βλέπουμε να μην έχουν δηλαδή κράνος, ειδικού τύπου μπότες με μόνωση, ένα γιλέκο —αν όχι αντιπυρικό— τουλάχιστον φωσφορίζον, κάνοντας ρεπορτάζ κάτω από καλώδια μέσης τάσης 20.000 βολτ, ή και δίπλα σε πεσμένα, κάποιοι εκφέροντας απόφανση: «δεν υπάρχει ρεύμα, έχει κοπεί» (ειπώθηκε και αυτό!).

Είναι ευθύνη κάθε καναλιού να τους εκπαιδεύει και να τους παρέχει τα απαιτούμενα Μ.Α.Π. (Μέσα Ατομικής Προστασίας).

Είναι μεγάλη ανευθυνότητα να στέλνουν έτσι «χύμα» τους ανθρώπους τους…

ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ και διυλιστήρια ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ: 1945 – 1975 (αεροφωτογραφίες)

 

ΔΙΑΜΕΤΡΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ (ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ «ΚΑΤΩ» ΜΑΣ; )

 Έχετε σκεφτεί ποτέ τι υπάρχει από κάτω μας, διαμετρικά αντίθετα στον πλανήτη; Μέσα από ένα νοητό πέρασμα; ποιος και πού να βρίσκεται; Το πιο πιθανό, για εμάς στην Ευρώπη, είναι να «βγει» κανείς σε θάλασσα και όχι σε στεριά…

Ο αντίποδας, για παράδειγμα, της πόλης μας, βρίσκεται σε διεθνή ύδατα μιας θαλάσσιας περιοχής που απέχει 2100 χιλιόμετρα ανατολικά τής Νέας Ζηλανδίας, 1780 χιλιόμετρα νοτιότερα από τον Τροπικό του Αιγόκερω, και 1950 χιλιόμετρα ανατολικότερα της Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας (International Date Line). Η κοντινότερη ξηρά είναι τα «Chatham Islands» που βρίσκονται σε απόσταση 1600 χλμ. Το σημείο έχει βάθος κάτι παραπάνω από 4650 μέτρα.

Πρόκειται για θάλασσα αφιλόξενη, με έντονες καιρικές συνθήκες: ξαφνικές αλλαγές του καιρού, συνήθως με μεγάλο κυματισμό και θύελλες.

(Μήπως να βάλουμε εκεί μία σημαδούρα με αυτόματη διόρθωση θέσης, και με το σήμα μας πάνω; Θα κρατηθεί; Είναι και οι καρχαρίες... )

Παμφυλία και Κιλικία: τεράστιες δασικές πυρκαγιές

 Άλλη μία τραγωδία: η χθεσινή εστία και οι σημερινές τεράστιες δασικές πυρκαγιές μεταξύ των ιστορικών περιοχών της Παμφυλίας και της Κιλικίας, στη νοτιοανατολική Μικρά Ασία (βόρεια και ακριβώς απέναντι από την Κύπρο) οι οποίες υπάγονται σήμερα στην τουρκική επικράτεια.

Οι τρεις εστίες βρίσκονται στο Αναμούρ της Ανατολίας, με τις άλλες δύο εγγύτερα στην επαρχία της Μερσίνης, και σε αποστάσεις από την Αττάλεια 152, 242 και 272 χιλιομέτρων αντίστοιχα. (Όσο, δηλαδή, σε ευθεία οι αποστάσεις Αθήνα – Μήλος, Αθήνα – Σαντορίνη και Αθήνα – Χανιά).

Οι φλόγες, πλάτους περίπου δύο χιλιομέτρων, φαίνονται στη μεγέθυνση της δορυφορικής φωτογραφίας, ενώ οι καπνοί, που καλύπτουν σχεδόν ολόκληρη την Μεγαλόνησο, φτάνουν έως και το Δέλτα του Νείλου!

Είπαμε, το «κλιματιστικό» του πλανήτη χρειάζεται επειγόντως μάστορα…

Επίσης, ένα σημαντικό στοιχείο: Οι δύο σημερινές μεγάλες εστίες βρίσκονται σε απόσταση 25 και 10 χιλιομέτρων από τις εγκαταστάσεις του —υπό κατασκευή— πυρηνικού σταθμού τού Ακούγιου. Αν το Ισραήλ βρισκόταν γεωγραφικά στη θέση της Κύπρου, ο σταθμός αυτός θα είχε την τύχη του “Osirak”, ίσως μέσα από μια αντίστοιχη «Operation Opera»

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗΣ, ΑΠΟ ΥΨΟΣ 705 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ

 Δύο εικόνες της Ανταρκτικής, από ύψος 705 χιλιομέτρων. Αρχή, και τέλος καλοκαιριού: Νοέμβριος 2020, και Μάρτιος 2021.

Είναι η περίοδος του Ήλιου του Μεσονυχτίου (Midnight Sun) όπου το φως του, και όχι ο ίδιος, είναι συνεχώς ορατό λόγω της διάθλασης, αφού, το αστέρι που μάς δίνει ζωή, βυθίζεται ελάχιστα στον ορίζοντα. Το αντίθετο συμβαίνει κατά την πολική νύχτα (polar night).

Εδώ, στην δεύτερη φωτογραφία, αυτή του Μαρτίου, βλέπουμε τη σκιά στις οροσειρές και το πόσο εκτεταμένη είναι, καθώς ο Ήλιος βρίσκεται χαμηλά στο ορίζοντα. Διακρίνονται λίγα σύννεφα και μία μεγάλη μάζα σαν από φρέσκο χιόνι (και όχι παλιού πάγου) που όμως δεν είναι, αφού σπανίως χιονίζει. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, αυτό το «ανάγλυφο του πάγου» αλλάζει εντελώς, πολλές φορές μέσα στη μέρα. Εμείς μπορούμε —δορυφορικά πάντοτε— να το παρατηρήσουμε και να κάνουμε συγκρίσεις μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, εκεί, όπου σε κάθε νέα σάρωση, κάθε μέρα, ένα κυριολεκτικά σμιλεμένο τοπίο και μοναδικό σαν αποτύπωμα δακτύλου, εμφανίζεται για να μας εντυπωσιάσει.

Στην αρχή του καλοκαιριού, Νοέμβριο, βλέπουμε ανάμεσα στους ορεινούς όγκους την ποσότητα πάγου, που εμφανώς είναι περισσότερη σε σχέση με την εικόνα του Μαρτίου, όπου το καλοκαίρι βρίσκεται στη δύση του.

Στην τρίτη φωτο, ο παγετώνας είναι πολύ χαρακτηριστικός και φαίνεται η ροή του σε μήκος περίπου 200 χιλιομέτρων.

Στην τελευταία, γενική άποψη της παγωμένης ηπείρου, με το σημείο απ’ όπου και οι φωτογραφίες.

Καθαρή και ρυπαρή ατμόσφαιρα σε αντιδιαστολή

 Στην πρώτη δορυφορική φωτογραφία (26-1-2021) το ασύλληπτο γαλαζοπράσινο των νερών, βόρεια της Κούβας και γύρω από τις Μπαχάμες, το οποίο δεν σχετίζεται με την θαλάσσια χλωρίδα. (Φανταστείτε τις περιοχές αυτές σαν μία μεγάλη υπερυψωμένη πισίνα που περικλείεται από τον βαθύ ωκεανό). Η καθαρότητα του αέρα με την έντονη αντίθεση χρωμάτων, οι δίνες (vortices), τα χαοτικά σχέδια της φύσης, όλα μοιάζουν έργο τέχνης.

Στον αντίποδα, οι επόμενες δύο φωτογραφίες (31-1-2021 & 9-3-2021) από τον Κόλπο Μποχάι της Κίτρινης Θάλασσας, με Πεκίνο και Τιεντσίν στα δυτικά, αποτυπώνουν την έντονη ατμοσφαιρική ρύπανση. Διακρίνουμε τα αληθινά κατάλευκα σύννεφα να ξεχωρίζουν μέσα σε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση της «εξέλιξης».

Χαμηλή ορατότητα στο έδαφος (ζέστη, ρύποι, αφρικανική σκόνη και υγρασία)

 Δορυφορική απεικόνιση, πριν από λίγο: το θερμικό κύμα (που χτυπάει και τη νότια Ιταλία) κυριολεκτικά σαν ριπή ανέμου καλύπτει μεμιάς Ιόνιο, Ήπειρο, Θεσσαλία, Στερεά και Πελοπόννησο. Και μοιάζει να παραμένει εκεί.

Είχα χρόνια να παρατηρήσω τόσο χαμηλή ορατότητα στο έδαφος (και όχι μόνον εξαιτίας της αφρικανικής σκόνης). Είναι ό,τι χειρότερο…

Μερικές φωτογραφίες που δείχνουν πως η ορατότητα έχει περιοριστεί στα 4-5 χλμ. Τριγύρω, οι μεγάλοι ορεινοί όγκοι έχουν εξαφανιστεί. Τα λίγα σύννεφα στο κεντρικό Αιγαίο μόλις και μετά βίας που διακρίνονται από το έδαφος. Πάντως, η κάμερα δεν τα πιάνει ούτε στο ελάχιστο.

Εξωτερική θερμοκρασία: 41 – 42 °C στις 4:15 μ.μ.

Την επόμενη μέρα: